Parochie

Processie en zo ; door pastoor deken R. Maessen


Processie en zo.
Ja, de enorme processies van vroeger herinneren zich de ouderen nog wel. Net zoals het biechten en de dagelijkse of wekelijkse kerkgang. Soms komt het allemaal voorbij als: dat was eens zo! Maar nu toch niet meer. Het heeft niet zoveel zin om af te dingen waaraan het allemaal aan ligt dat onze geloofsbeleving en uitingen zo slinken. Er is altijd een binnen- en een buitenkant. De binnenkant houdt de buitenkant vast en er zijn periodes waarin de buitenkant het laatste restje binnenkant inderdaad binnen moet houden. In de jaren zestig van de vorige eeuw was men in Maastricht ervan overtuigd dat het wel de laatste Heiligdomsvaart zou zijn geweest. Inmiddels zijn we toch alweer 8 Heiligdomsvaarten verder. Deden in 2011 1000 figuranten mee: nu 3000 duizend. Het kan verkeren. Soms moeten er moedige besluiten genomen worden. Soms moeten zaken losgelaten worden om energie en tijd vrij te maken voor iets nieuws, iets anders. Processies vallen daar ook onder als het alleen nog maar een moeten is vanwege het argument: het is altijd zo geweest. Een ding is zeker: het is niet altijd zo geweest. Wat wel altijd geweest is, is dat het Sacrament van de Eucharistie Gods nabijheid toont in het teken van het Brood. God wil voedsel voor ons zijn. De processie was en is de verkondiging van deze boodschap als blijk van dank en hulde. Deze elementen vormen mede de kern van ons geloof in God. Deze kern vasthouden en doorgeven heet: geloofsbeleving. Dat kan op vele manieren, maar eenmaal per jaar doen we dat in de Sacramentsprocessie. 3 en 10 juni zijn de processiezondagen. Bij de processie gaat het niet om denken wat je zegt en maar om zeggen wat je denkt of gelooft.
René H.M. Maessen, pastoor-deken.
|Doorsturen

Agenda



>>> Klik hier voor de complete Agenda.



Waar besteed jij het vakantiegeld aan dit jaar?

Deze poll is gesloten, u kunt niet meer stemmen.

Bekijk resultaten

Aanbiedingen!

Ingezonden Jouw nieuws

Vacatures


Sjnabbeltjes

Laatste reacties